به گزارش هموار کنکور ، از روزی که خبر انتشار ویروس کرونا در کشور به گوش رسید، دنیای آرام پشت کنکور ی ها متلاطم شد.
بلافاصله عده ای، به حق یا نا حق، با دلیل و بی دلیل، شروع کردند به ثبت اعتراضات گسترده
در خصوص عدم برگزاری آزمون کنکور.
عده ای کمپین و گروه تشکیل دادند برای مخالفت و ایستادگی در برابر برگزاری آن.
برخی از راه های مختلف با سازمان سنجش درگیر شدند.
کار را به مجلس و نمایندگان و دولت و وزارت بهداشت کشاندند.
پای پلیس را هم وسط کشیدند!
که مبادا کنکوری برگزار شود و آن ها کرونا بگیرند!
بماند که برخی از این آب گل آلوده ماهی گرفتند و دست به صید به نفع خود زدند.
همان هایی که اصلا درس نخوانده بودند و آمادگی آزمون را نداشتند
و عده ای که حتی امسال ثبت نام نکرده بودند و با خود گفتند دیگی که برای من نمی جوشد می خواهم سر ….:|
خلاصه که هم اکنون مرداد ماه سال 1399 است و سرنوشت کنکور اصلا معلوم نیست.
نمی دانم چقدر نگرانی ها و ترس و وحشت ها درست است.
اما مگر در همین زمان کرونا نبود که نوجوانان دبیرستانی یا حتی ابتدایی در کلاس های جبرانی شرکت کردند.
مگر همین زمان نبود که رفتند و حضوری امتحان دادند.
مگر در همین دوره نیست که بچه ها به کلاس های مختلف موسیقی و نقاشی و … می روند.
مگر همین زمان نیست که دائما جشن عروسی و دورهمی و پارتی بر پا می شود.
مردم به سفر می روند.
در برنامه های تلویزیونی شرکت می کنند و …
نمی دانم چرا هیچ کدام در هیچ جا از این بیماری نمی ترسند.
آن بچه های مدرسه ای هم هیچ یک کرونا نگرفتند.
گویا ویروس کرونا فقط و فقط در حوزه های برگزاری آزمون ورودی دانشگاه وجود دارد.
فقط میز و صندلی و کاغذ و مداد کنکور آلوده است.
فقط این امتحان خطرناک است!
فقط می خواهم بدانم، آیا نمی شود فقط برای چند ساعت، ماسک و دستکش را تحمل کرد و کنکور داد؟
واقعا امکانش نیست که این آزمون ها بدون خطر و با تمهیدات بهداشتی کامل برگزار شود؟
واقعا تکلیف افرادی که ماه ها وقت، انرژی، نور چشم و حتی سرمایه مادی خود را برای این آزمون صرف کردند چیست؟
خدا می داند با این امروز و فردا کردن ها و پس و پیش شدن کنکور و لغو و تعلیق آن چه بر سر هزاران نفر می آید؟
روحیه و امید و اعتماد به نفس چند نفر کشته می شود؟
چند نفر باید آرزوهایشان را چال کنند؟
کاش فکری برای حل این معظل می شد.
برچسب:
نویسنده: میلاد پورحسین